Once upon a time in Middle East..

...it was a House with the most beautiful view in town!

Love is...

In love relationships
the combination of physical and mental attraction
is the primary and the least requisite.
The ability to feel free,
to feel yourself and to grow 
through the interaction with the other person is the key.

Negotiations and compromises do not fit here.
Not even rules...

To all the heroes of my fairytales!

When I was a kid, I was enjoying listening to fairytales,

while... daydreaming was one of my favorite "toys" among others.

I imagine that I was not an exception, since all the children love them,

but I sense that for me it was a bit of more.

Of course the end was always happy and of course the good hero would win the bad guys

and at the end "θα ζούσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα"!

The fact is that as I was growing up, I kept believing in those and I still do..

Some times I do pass through cynic periods in my life,

but I then escape and return to the marvelous world of "bold and beautiful"...

I reckon that the secret lies somewhere between what is beautiful,

what is "ideal" what gives us happy moments and balance

and to the fact to be able to recognize those moments and people on real time,

living them at the peak.

And somewhere in between,

maybe the fairytale has been already come true...

 without having lost our selves..

To all the heroes of my fairytales:

I still believe in you, I still believe in me..

and the best episodes of each one's story are yet to come!

Enjoy!

Torinaki, una citta' di qualcosa diverso, unico

c' era una giornata soleggiata quando ho deciso di andare via..


e visitare una citta' nuova di me, in un paese che amo.


ho toccato la neve bianco..
ho camminato lungo il fiume...



ho visto le cose belle...

ho assaggiato i piatti tipici piemontesi...


e ho bevuto un po' di vino rosso.


giravo nel centro tutto il giorno...


e provavo un paio di bar piu tardi.


ho fatto un sacco di fotografie...


e finalmente..
ho imparato un paio di parole...!!

ciao manolaki & alice!
ciao a tutti!
a presto!

Reflections & Shadows..

In two months, Arab Games 2011 will be already a history.
Reflections and shadows.. is this the destiny,
the benediction and the price of working in events industry?!

Summer Is..

...To wake up six o' clock in the morning,
because the sunrise light goes blind to your eyes..

... To lie down at the terrace and struggle
sleeping because of the noisy cicadas...

...To walk barefoot all day long...

...To party and dance all night long
until the sun goes up...




...To have the house full of friends,
food and drinks...




...To stay motionless more than an hour
staring at the sea...




...To drink raki and discuss about
your future...hik..!



...To count the stars...
and if you are lucky,
the falling stars...



Summer is... to see, smell, listen, taste, touch and feel!!

It is all about dreams..

Keep your dreams alive!

Sharing dreams with the people you love is benediction..

If the dreams are not common anymore, 

it is better to stay at the side, leave space or walk away. 

If the crossroads meet again will be for the best, 

if not, means that you already lived the whole thing 

and you leave the relationship to its highest quality level.

Keep walking, 

just do not forget to dream for more than one, 

then you will be surrounded from happiness and you will feel fulfilled.

Utopian? Maybe yes... 

Painful? Some time yes, but this is part of the game... 

But the result is always rewarding and 

I will do my best to give it a chance.

Πάνω από τα σύννεφα!

Πρωί Παρασκευής, το πρώτο εσπρεσάκι της ημέρας ακριβώς δίπλα μου,  

laptop στα πόδια μου, έξω από τη τζαμαρία τρελή ομίχλη, 

αλλά το θερμόμετρο δείχνει 41 and counting…!

Συνήθως, μέρες σαν την σημερινή, σου προκαλούν μια φιλοσοφική διάθεση,

όρεξγ για φιλοσοφικές αναζητήσεις και κουβεντούλα με ένα-δυο καλούς φίλους!

Εμένα μου αρέσουν αυτές οι στιγμές, τις απολαμβάνω...! 

Προφανώς δεν είναι μόνο η ομίχλη που βλέπω έξω απο τη τζαμαρία,

διότι η ίδια διάθεση μάλλον έχει εξαπλωθεί σήμερα σε όλο τον πλανήτη!

Λαμβάνω .. απο καλό μου φίλο, που λέει

"Είμαι Νυόν, βλέπω τη λίμνη και ακούω Παπάζογλου

"εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι στιχάκι"

και λέω τι δουλειά έχω εγώ με αυτά που κάνω..."

Μα φίλε, την ξέρεις ήδη την απάντηση...

γιατί έχεις την πολυτέλεια να κάνεις αυτές τις σκέψεις...

It was about time...

για να ανοίξω αυτό το μπουκάλι, 

αυτό το κεφάλαιο, 

και τα χέρια μου διάπλατα για νέα πρόσωπα, 

νέες εμπειρίες, παλιές και νέες πολιτείες. 

Κι όπου μας βγάλει..

Ένα Κορίτσι στη Formula1..!

Κι ενώ βρίσκομαι στη Ντόχα, Καταρ για επαγγελματικούς λόγους, μιλάω με φίλη και συνάδελφο η οποία βρίσκεται στο Αμπου Ντάμπι για να μάθω τα νέα της. Μου περιγράφει ότι η πόλη ζει σε ρυθμούς Formula 1 και μου λέει ότι έχει εισιτήριο αν θέλω να παρακολουθήσω κι εγώ τον αγώνα! Δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη, κλείνω αεροπορικό εισιτήριο και πετάω ξημερώματα της Κυριακής για τη γειτονική πόλη στη Μέση Ανατολή.

Από το αεροδρόμιο ακόμη μπαίνεις στο κλίμα. Στον αεροδιάδρομο δεσπόζει ένα αεροσκάφος της Etihad (ανερχόμενη τοπική αεροπορική εταιρεία και επίσημος χορηγός), ντυμένο στα χρώματα της διοργάνωσης, το οποίο και πετώντας αργότερα πάνω από την πίστα, κήρυξε την έναρξη του αγώνα!

Κόκκινα μπλουζάκια, καπέλα, ρέπλικες μηχανοκίνητων και όλα τα σχετικά, δεν αφήνουν κανέναν επισκέπτη να ξεχάσει τι γίνεται σήμερα εδώ. Έχω παρακολουθήσει μεγάλους αγώνες διαφόρων αθλημάτων, αλλά δεν έχω ξαναδεί Formula 1 και είμαι ανυπόμονη! Μηνύματα και τηλέφωνα από φίλους, με κάνουν να νιώθω μάλλον τυχερή, ενώ μου εξηγούν πιθανά σενάρια για την ανάδειξη του πρωταθλητή της σεζόν, τα οποία και δεν πολυκαταλαβαίνω..! Anyway, εμένα το κόκκινο χρώμα μου αρέσει, οπότε... καπελάκι Ferrari! Μαζεύω και διάφορες ειδικές εκδόσεις / περιοδικά που “κυκλοφορούν” στο αεροδρόμιο για να μελετήσω λίγο την κατάσταση πριν αρχίσει ο αγώνας! Οι συνήθειες δεν κόβονται!

Όταν πήρα το εισιτήριο στο χέρι – μια χάρτινη κασετίνα με 4 διαφορετικές διαπιστεύσεις για προκριματικά, τελικό και διάφορες άλλες εκδηλώσεις – η χαρά μου δεν περιγράφεται! Την κατάλληλη διαπίστευση στο λαιμό και φύγαμε!

Πολύ γρήγορα βρίσκομαι σε ένα από τα αμέτρητα λεοφωρεία που μεταφέρουν τον κόσμο στο Yas Island, όπου βρίσκεται η πίστα της Formula 1. Προετοιμασμένη για αρκετή ταλαιπωρία, περπάτημα, στριμωξίδι κτλ, δεν θα πίστευα την αρτιότητα της διοργάνωσης αν δεν τη ζούσα από κοντά. Όλα οργανωμένα στην εντέλεια, λεοφωρεία αναχωρούσαν συνεχώς από νωρίς το πρωί από διάφορα σημεία της πόλης, πολύ καλή σήμανση, άραβες εθελοντές με το γιλέκο-στολή της διοργάνωσης φορεμένο πάνω από την παραδοσιακή ενδυμασία, μοίραζαν χάρτες της εγκατάστασης και εξυπηρετούσαν τον κόσμο.

Ουρές? Μόνο στις μπύρες!

Στο βάθος ένα εντυπωσιακό αρχιτεκτόνημα φιλοξενεί το Ferrari World, θεματικό πάρκο που λειτουργεί και προσελκύει κόσμο όλο το χρόνο, και που αυτές τις μέρες έχει την τιμητική του!

Ο κόσμος είναι διάσπαρτος στις κερκίδες περιμένοντας την παρέλαση των οδηγών, σε σαλονάκια αραβικού τύπου έξω από τις θύρες, σε καντίνες και μπαράκια που έχουν στηθεί τριγύρω, η μουσική στο διαπασών, χρώματα, μπλουζάκια με ονόματα οδηγών, βερμούδα, σαγιονάρα και που και που ψηλά τακούνια, όλοι απολαμβάνουν τον ήλιο και χαζεύουν περιμένοντας να έρθει η ώρα! Μου δίνουν ωτοασπίδες και τις παίρνω διστακτικά. Σιγά μην τις χρειαστώ! Τελικά τα χρειάστηκα!

Οι θέσεις μας μάλλον καλές, στην πρώτη στροφή μετά την εκκίνηση, η πίστα άδεια ακόμη, αλλά εντυπωσιακή! Η ώρα 16.50, το αεροπλάνο της Etihad περνάει λίγο πάνω από τα κεφάλια μας, εθνικός ύμνος του εμιράτου και ξαφνικά... θόρυβος!!! Τα μονοθέσια περνάνε από μπροστά μας σχετικά αργά σε σχέση με αυτό που ακολουθεί και προσπαθώντας να συνηδητοποιήσω ποιος είναι ποιός και αν παρακολουθώ ηλεκτρονικό παιχνίδι στον υπολογιστή ή είναι αλήθεια, ξαφνικά ακριβώς μπροστά μου ένα μονοθέσιο βρίσκεται κολλημένο στον τοίχο και το άλλο από πάνω του!! Πρώτος γύρος και καλή αρχή! Οι οδηγοί αποχωρούν από τον αγωνιστικό χώρο και οι γερανοί βγάζουν έξω τα στραπατσαρισμένα μονοθέσια.

Από εκεί και πέρα, όλα έγιναν γρήγορα!! Ο θόρυβος από τις μηχανές των αυτοκινήτων γίνεται όλο και πιο δυνατός και συνεχόμενος, ο ήλιος πέφτει και φτιάχνει μια ωραία ατμόσφαιρα, οι ωτοασπίδες είναι τελικά χρήσιμες, κι εγώ προσπαθώ να θυμηθώ τα σενάρια που μου έλεγαν οι φίλοι μου! Ο Vettel είναι σταθερά πρώτος, ενώ προσπαθώ να καταλάβω που είναι ο Alonso που όλοι ψάχνουν!

Έχει πλέον νυχτώσει, βγάζω τις ωτοασπίδες για να «ακούσω» τους πέντε τελευταίους γύρους και παρόλο που φοράω το κόκκινο καπελάκι, χειροκροτώ τον νεότερο πρωταθλητή στην ιστορία της Formula 1!! Mabrook!

Η βραδυά κλείνει “βασιλικά” με συναυλία του Prince, και όχι με κάποια δεξίωση κάποιου βασιλιά, όπως αρχικά νόμιζα!!

Singapore Sling...!

Είμαι ένα μήνα εδώ και ακόμη δε μπορώ να αποδώσω

ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα στην πόλη-κράτος που θα φιλοξενήσει

 σε 15 μέρες την πρώτη έκδοση των Ολυμπιακών Αγώνων Νέων στην ιστορία.

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι "λίγο απ'όλα και λίγη δόση κάρυ",

ένα συνοθύλευμα πολιτισμών, χρωμάτων, μυρωδιών.

Δε μπορώ παρά να κάνω το συνειρμό, με το διάσημο και ομώνυμο cocktail,

 μείγμα 8 διαφορετικά συστατικών,

επινόηση ενός Ιάπωνα μπάρμαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Gin, Cherry Brandy, Pineapple juice, Lime juice, Cointreu,

Dom Benedictine, Grenadine, Angostura Bitters, Garnish...

Κινέζικοι ναοί και υπαίθρια αγορά στην Chinatown,

μικρομάγαζα "τα έχω όλα και συμφέρω" στο Little India,

αργιλέδες και αγαπημένες ανατολίτικες γεύσεις

με την ανάλογη φιλοξενία στο Arab Street,

ευρωπαική γειτονιά στο Holland Village,

σε ταξιδεύουν προς στιγμή σε διάφορες πόλεις του κόσμου.

Η πολύ ωραία βόλτα κατα μήκος του ποταμού,

ειδικά εκεί κοντα στο φουτουριστικό Esplanade, μου θυμίζει Sydney,

και ακριβώς απέναντι στο ολοκαίνουργιο και εντυπωσιακό Marina Sands, Dubai!

Στο Sentosa Island μπορείς να χαλαρώσεις

και να νομίζεις για λίγο ότι βρίσκεσαι στις Μαλδίβες ή στη Χαβάη,

με φόντο όμως αναρίθμητα πλοία, στο πιο εμπορικό λιμάνι του κόσμου.

Τοπίο καταπράσινο,

δεν είσαι σίγουρος αν πρόκειται για μια πόλη χτισμένη

μέσα στην καρδιά ενός τροπικού δάσους

ή για πολλά μικρά δάση που ξετρυπώνουν ανάμεσα από τα μακρόστενα χρωματιστά κτίρια, χωρίς μπαλκόνια και τα ρούχα απλωμένα στο κενό.

Εαν κάποιο πέσει κάτω, πρέπει να το ψάξεις κατευθείαν στα καλάθια του street market.

Η ειρωνία της φύσης, έγκειται στο γεγονός,

ότι σε μία από τις πιο πράσινες πόλεις του κόσμου,

μπορείς (και συχνά αναγκάζεσαι λόγω υγρασίας ή βροχής),

να περάσεις όλη τη μέρα σου, ψωνίζοντας σε αμέτρητα εμπορικά κέντρα,

 τα οποία συνδέονται μεταξύ τους υπογείως,

σε θερμοκρασίες που παραπέμπουν σε βόρειες ευρωπαικές πόλεις.

Απίστευτη οργάνωση, όλα λειτουργούν με τάξη,

παραγγέλνεις ταξί με SMS, οι συρμοί του μετρό αναχωρούν με απελπιστική ακρίβεια,

και με τα αστικά λεωφορεία, μπορείς να κάνεις βόλτες σε όλο το νησί

και τη γειτονική Μαλαισία.

Όμως όλα έχουν το κόστος τους,

όπως και η μοναδική χαρτοπετσέτα που δικαιούται ο κάθε συνδαιτημόνας

σε ένα τραπέζι - στην καλύτερη περίπτωση.

Στη χειρότερη, απλά δε δικαιούσαι χαρτοπετσέτα.

Η ευελιξία των περισσότερων "ντόπιων", θυμίζει τους κορμούς από μπαμπού

που θαυμάσαμε στους Βοτανικούς Κήπους.

Τα Αγγλικά είναι η επίσημη γλώσσα,

αλλά τα Senglish μπορεί να σε μπερδέψουν αρχικά,

δίνοντας ένα τοπικό χρώμα στις καθημερινές συνομιλίες, λα!

Δοκίμασα και το κοκτέιλ, για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη,

αλλά μάλλον εγώ προτιμώ τις πιο ξεκάθαρες γεύσεις και μυρωδιές...

 τις απλές, αυθεντικές!

Παρολ' αυτά ακόμη και ένα Singapore Sling μπορεί να σε μεθύσει..

για να δούμε!